Ankiety

Uczciwa odpowiedź: nic, co rozpoznaje człowieka. Ankieta nie zna wypełniającego, więc jednego od drugiego nie odróżni - nie ma konta, adresu ani ciasteczka. Broni jej twardy sufit wypełnień, domyślnie dwa tysiące na ankietę, i to, że link zbierający spam unieważnia się jednym kliknięciem, a teksty pytań zostają na miejscu.

Treść tak, rodzaj i opcje nie. Pytanie, na które ktoś już odpowiedział, ma zamknięty rodzaj i zamkniętą listę opcji: nową wolno dopisać na końcu, zdjąć żadnej. Odpowiedź wskazuje opcję numerem, więc zabranie jednej ze środka przepisałoby cudze głosy na sąsiada. Skasowanie takiego pytania archiwizuje je: schodzi z formularza, zostaje w wynikach.

Gdy ankieta jest zamknięta, po terminie, w archiwum, bez ani jednego pytania albo po wyczerpaniu sufitu wypełnień. Wypełniający dostaje na wszystkie te powody jedną odpowiedź, bo rozróżnienie mówiłoby obcemu, że ankieta w ogóle istnieje. Szkoła widzi powód tam, gdzie kopiuje adres. „Dzisiaj” liczy baza, nie zegar przeglądarki.

Zakładki „Pytania” i „Wygląd” mają obok podgląd na żywo ze szkicu, w dwóch kadrach: komputer i ramka telefonu. Rysuje go dokładnie ten sam komponent, co strona spod publicznego linku, więc nie ma jak skłamać o układzie ani o barwie. Wysyłkę trzyma trasa, nie komponent, więc podgląd nie ma czym niczego wysłać.

Baza, jednym zapytaniem. Odpowiedź jest wierszem na wybór, a nie listą w dokumencie, więc rozkład to zwykłe grupowanie po kolumnie zamiast rozpakowywania treści przy każdym pytaniu. Zakładka „Wyniki” ma trzy kafle, dwanaście tygodni i kartę na pytanie z procentem liczonym od odpowiadających; tekst otwarty dostaje listę odpowiedzi zamiast wykresu.

Zakładką „Udostępnianie”: adres do skopiowania i kod QR do pobrania jako obrazek, na Facebooka albo na kartkę w sekretariacie. Stronę ubiera scena szkoły - barwa marki, logo i tło - a układ wybiera się między wszystkimi pytaniami naraz a jednym na ekran z paskiem postępu. Nowy adres unieważnia stary natychmiast.

Nie, i to nie jest przeoczenie. Zgłoszenie, które ma trafić do lejka, idzie publicznym formularzem CRM: ląduje jako zapytanie z etapem, kanałem i prowadzącym, więc ktoś za nie odpowiada. Ankieta zbiera zdanie, nie klienta, i nie zna nikogo z imienia. Nie rozsyła też linku pocztą - adres kopiuje się tam, gdzie szkoła chce.