Karta jest całym ekranem karty
Tytuł, pilność, termin, przypisani, etykiety i kroki poprawia się w miejscu, bez szuflady i bez okna. „Dodaj kartę” zaczyna od razu pisanie, a nie otwiera formularz.
Dyrekcja rozdaje w ciągu dnia kilkanaście drobiazgów: zadzwoń do opiekuna, zarezerwuj salę, zamów tonery. Bez jednego miejsca połowa żyje w komunikatorze, a druga na karteczce i nikt nie wie, czy ktoś to wziął.
Tytuł, pilność, termin, przypisani, etykiety i kroki poprawia się w miejscu, bez szuflady i bez okna. „Dodaj kartę” zaczyna od razu pisanie, a nie otwiera formularz.
Kolumny to katalog szkoły: nazwa, ton i systemowy rodzaj - do zrobienia, w trakcie, zrobione. Odhaczenie bierze się z kolumny, w której karta stoi, a nie z osobnego pola.
Ciągnięta karta sama jest duchem: stoi już w docelowym miejscu i przejeżdża tam zamiast przeskakiwać. Kolejność w kolumnie jest daną, więc dwie ręce na jednej karcie dają jeden wynik.
Ten sam zbiór kart pod jednym adresem: kolumny etapów do przeciągania albo wspólna tabela z sortowaniem, szukaniem i kolumnami własnymi.
Kartę zakłada każdy i każdemu, ale właściciel widzi całą tablicę, a reszta karty, w których jest przypisana albo które sama założyła. Przypisać można wyłącznie zespół.
Moduł jest uprawnieniem, a to, które rekordy wolno ruszyć, rozstrzyga się przy zapisie, nie w menu.
| Rola | Widzi | Zmienia |
|---|---|---|
| Właściciel | Całą tablicę szkoły, w obu układach, razem z torem „Wszystkie / Moje”. | Każdą kartę, a do tego kolumny tablicy w szufladzie „Etapy tablicy”. |
| Metodyk | To samo, co właściciel: wszystkie karty szkoły. | Każdą kartę i katalog etapów - prowadzi szkołę razem z właścicielem. |
| Lektor | Karty, w których jest przypisany, i te, które sam komuś zlecił. | Te same karty; zakłada nowe każdemu. Kolumn tablicy nie rusza. |
| Uczeń | Nic. Modułu nie ma domyślnie i na tablicy nie ma ani jednej swojej karty. | Nic. Przypisać można wyłącznie zespół szkoły. |
Rzeczy, które wychodzą dopiero w trzecim tygodniu pracy z modułem.
Ty, przypisana recepcja i dyrekcja - właściciel i metodyk widzą całą tablicę, bo to oni rozdają pracę. Każdy inny widzi wyłącznie karty, w których jest przypisany albo które sam założył, a zawęża to jedna funkcja w handlerze, nie ustawienie na ekranie. Cena jest świadoma: zlecając coś recepcji, nie zobaczysz dwunastu innych jej zaległych kart.
„Dodaj kartę” nie otwiera formularza, tylko zaczyna pisanie na miejscu. Wystarczy tytuł, do dwustu znaków, i karta stoi w pierwszej kolumnie rodzaju „do zrobienia”. Pilność, termin, przypisanych, etykiety i kroki poprawia się w tej samej karcie, a wartość oddaje się przy wyjściu z pola, jak komórka tabeli. Szuflady ani okna po drodze nie ma.
Wyjdzie jedna kolejność, nie dwie. Pozycja karty w kolumnie jest daną, a nie wynikiem sortowania, i przeniesienie przelicza pozycje kolumny docelowej pod blokadą wierszy - tą samą drogą, co numer dokumentu kasowego. Widać to jeszcze przed puszczeniem karty: ciągnięta karta sama jest duchem i stoi już tam, gdzie wyląduje, a przejazd trwa 160 ms.
Z katalogu szkoły, nie z kodu. Kolumna ma nazwę, ton z ośmiu i systemowy rodzaj: do zrobienia, w trakcie, zrobione. Po rodzaju system poznaje zakończenie - chwilę wykonania stawia i zdejmuje baza, gdy karta wjedzie do kolumny „zrobione”, a nie osobne pole na karcie. Szkoła bez katalogu dostaje trzy kolumny na start, a jeden zapis przyjmuje najwyżej dwadzieścia.
Nie. Limit liczy obciążenie, a nie historię: karty niezakończone plus zrobione z ostatnich dziewięćdziesięciu dni. Starsza karta zostaje na tablicy i w tabeli, ale przestaje zajmować miejsce. W planie Pro jest to pięćset kart, w planie Szkoła tysiąc pięćset. Licznik sprawdza się też po zmianie etapu, bo wyjęcie starej karty ze „zrobione” go podnosi.
Nie, i nie jest to filtr na liście. Przypisany to klucz do zespołu szkoły, więc uczeń ani opiekun nie wejdą na kartę żadną drogą - także wprost przez API, bo obcy klucz odmawia z komunikatem, zamiast zapisać się po cichu. Na jednej karcie mieści się trzydziestu ludzi i pięćdziesiąt kroków; obie liczby są stałymi w kodzie, nie limitami do kupienia.
Nazwisko. Przy przypisanym stoi klucz i migawka nazwiska: klucz odpowiada na „kto ma to zrobić dziś”, migawka na „kto to miał”. Po odejściu człowieka klucz schodzi, napis zostaje, więc karta dalej mówi, czyja była. Komórka „Kto robi” w tabeli rysuje przy tym samych ludzi z czynnym członkostwem - pełny skład widać na karcie.
Nie. Karta to jeden obowiązek: „zadzwoń do opiekuna”, „zamów tonery”. Przedsięwzięcie z fazami, składem, komentarzami i załącznikami to Projekty; terminy zajęć to Harmonogram, zakupy Zamówienia, a rozmowa z kandydatem CRM. Tutaj nie ma nawet miejsca na akapit - opis jest wyłącznie kolumną tabeli, bo zadanie, które potrzebuje akapitu, jest projektem.
14 dni na Twoich grupach i ratach. Bez karty i bez zobowiązań.